1994 zeszyt 2

Powrót do zeszytu

Tom 3, zeszyt 2

Farmakoterapia neurologiczna

Zastosowanie antagonistów kanałów wapniowych w leczeniu ostrego niedokrwienia mózgu

Anna Członkowska1
1. Kliniki Chorób Naczyniowych Układu Nerwowego IPiN w Warszawie
Postępy Psychiatrii i Neurologii, 1994, 3, 165-172
Słowa kluczowe: ostre niedokrwienie mózgu, leczenie, antagoniści kanałów wapniowych
Streszczenie

W czasie niedokrwienia mózgu następuje wyraźny wzrost stężenia wapnia wewnątrz komórek. Wapń dostaje się do komórki nerwowej poprzez kanały wapniowe zależne od potencjału i od receptora oraz uwalniany jest z wewnątrzkomórkowych zasobów. Wysokie stężenie wapnia inicjuje wiele nieprawidłowych procesów metabolicznych, co w konsekwencji prowadzi do śmierci komórki. Szereg badań doświadczalnych sugeruje, że leki hamujące proces wzrostu stężenia wapnia w komórce przyczyniają się do jej przeżycia w okresie niedokrwienia. Wyniki badań klinicznych nie są tak optymistyczne. W obecnej pracy przedstawiono szczegółowy przegląd 7 badań klinicznych przeprowadzonych z użyciem nimodipiny, leku najczęściej stosowanego przez neurologów i neurochirurgów. Jedynie w jednym, opublikowanym w 1992 r., badaniu amerykańskim z zastosowaniem nimodipiny doustnie w dawce 120 mg/dobę w pierwszych 18 godz. od początku udaru wykazano jej pozytywny wpływ na zmniejszenie deficytu neurologicznego i niesprawności ruchowej. Stosowanie nikardipiny i flunarizyny w ostrym okresie udaru we wstępnych badaniach dało pozytywne wyniki, ale efekt tych leków musi być potwierdzony na szerszym materiale.

Adres do korespondencji:
Prof Anna Członkowska,
Klinika Chorób Naczyniowych IPiN,
Al. Sobieskiego 1/9,
02-957Warszawa