2003 zeszyt 4

Powrót do zeszytu

Tom 12, zeszyt 4

Artykuł oryginalny

Środowiskowe domy samopomocy na tle systemu oparcia społecznego dla osób z zaburzeniami psychicznymi w latach 2000-2002

Włodzimierz Adam Brodniak1, Stefan Welbel1
1. Zakład Organizacji Ochrony Zdrowia Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie
Postępy Psychiatrii i Neurologii, 2003, 12 (4), 393-402
Słowa kluczowe: system oparcia społecznego, środowiskowe domy samopomocy
Streszczenie

W latach dziewięćdziesiątych nastąpił w Polsce szybki rozwój środowiskowych form rehabilitacji i opieki nad osobami z zaburzeniami psychicznymi w ramach organów pomocy społecznej. Objął on 3 nowe formy działania: od 1995 r.: ,środowiskowe domy samopomocy (ŚDS) i specjalistyczne usługi opiekuńcze oraz od 1992 r.: warsztaty terapii zajęciowej. Cel: Zebranie podstawowych informacji o funkcjonujących w Polsce środowiskowych domach samopomocy. Materiał i metoda: Rozesłano ankietę „DOM 2001" do 315 istniejących domów opieki. Prawidłowe odpowiedzi nadeszły z 307 domów. Wyniki: W 2002 r.: ponad 12 tys. osób objęto programem specjalistycznych usług opiekuńczych, a ponad 10 tys. uczestniczyło w warsztatach terapii zajęciowej. Środowiskowe domy samopomocy obejmowały programem rehabilitacyjnym w grudniu 2001 r. ponad 9 tyś. osób, W tym 47% stanowili przewlekle chorzy psychicznie a 53% niepełnosprawni intelektualnie. Przedstawiono szczegółowe wyniki ankiety dotyczące kwalifikacji pracowników, oferty programowej i organizacji ŚDS. Omówienie i wnioski: Rozwój nowych form pomocy społecznej może wywrzeć pozytywny wpływ na jakość pomocy świadczonej osobom chorym psychicznie i niepełnosprawnym intelektualnie.

Adres do korespondencji:
Dr Włodzimierz A. Brodniak, Zakład Organizacji Ochrony Zdrowia
Instytutu Psychiatrii i Neurologii, Al. Sobieskiego 9, 02-957 Warszawa