2004 zeszyt 4

Powrót do zeszytu

Tom 13, zeszyt 4

Artykuł kazuistyczny

Znaczenie zaburzeń psychotycznych u osób starszych i osamotnionych – dylematy związane z wyborem technik terapeutycznych i rodzajów interwencji w świat pacjenta

KATARZYNA MAJCHRZAK1
1. „Przystań”, Stowarzyszenie Działające na Rzecz Osób Chorych Psychicznie i ich Rodzin w Katowicach
Postępy Psychiatrii i Neurologii, 2004, 13 (4), 405-409
Słowa kluczowe: choroba psychiczna, psychogeriatria, psychiatria środowiskowa
Streszczenie

Cel. Pacjenci w wieku podeszłym, cierpiący na zaburzenia psychotyczne, samotni i opuszczeni są grupą licznie reprezentowaną w obszarze oddziaływania psychiatrii środowiskowej. Piśmiennictwo dotyczące leczenia i rehabilitacji tych pacjentów jest dość ubogie – starość w „nowoczesnych" czasach nie jest tematem mile widzianym. Celem tego tekstu jest przybliżenie dylematów związanych z leczeniem pacjentów starych i samotnych ze względu na specyficzne znaczenie i charakter ich choroby.

Opis przypadku. Ilustracją jest opis przypadku 70-letniej pacjentki, chorującej na zaburzenia urojeniowe, której objawy, sytuację życiową a także przebieg leczenia można uznać za typowe dla pewnej grupy pacjentów w wieku podeszłym, żyjących w samotności. Stan pacjentki pozwalał na podjęcie kontaktu w miejscu zamieszkania i nie uzasadniał konieczności podjęcia działań wbrew jej woli.

Komentarz. Pomoc psychologiczna i psychiatryczna osobom starszym i osamotnionym powinna uwzględniać szerszy kontekst, w jakim występuje u nich choroba psychiczna i powinna być w miarę możliwości dostosowana do etapu życia, możliwości i specyficznych ograniczeń tych pacjentów. Czasami – być może – wyleczenie objawów choroby psychicznej nie jest najważniejszym, co dla starego człowieka można zrobić.

Adres do korespondencji:
Katarzyna Majchrzak,
Stowarzyszenie na Rzecz Osób Chorych Psychicznie i Ich Rodzin, Katowice,
email: katmajchrzak@poczta.onet.pl