2005 zeszyt 4

Powrót do zeszytu

Tom 14, zeszyt 4

Artykuł poglądowy

''Otępienia odwracalne'' - historia koncepcji, krytyczny przegląd badań i praktyczne implikacje kliniczne

Tomasz Sobów1
1. Klinika Psychiatrii Wieku Podeszłego i Zaburzeń Psychotycznych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi
Postępy Psychiatrii i Neurologii 2005; 14 (4): 331-336
Słowa kluczowe: otępienie, rozpoznawanie, odwracalność
Streszczenie

Cel. Przedstawiono historię pojęcia, badania i praktyczne aspekty tzw. „odwracalnego otępienia".

Przegląd. Rozpowszechnienie potencjalnie odwracalnych przyczyn deficytu funkcji poznawczych i otępienia w populacjach klinicznych było przedmiotem relatywnie niewielu badań. Z przeglądu literatury wynika, że dokładnej diagnostyki wymagają zwłaszcza pacjenci młodsi i z niewielkim nasileniem zaburzeń, w tej bowiem grupie chorych częstość występowania „ odwracalnego otępienia" jest największa. Staranna diagnostyka i wykrywanie potencjalnych przyczyn otępienia nie przekłada się na skuteczne leczenie; dane z metaanaliz wskazują na wartość wskaźnika rzeczywistej odwracalności na poziomie ok. 1%.

Wnioski. Ponieważ większość chorych z małym nasileniem zaburzeń funkcji poznawczych trafia do lekarzy pierwszego kontaktu, powinni oni posiadać odpowiednie przygotowanie fachowe oraz dostęp do badań diagnostycznych (w tym obrazowania) umożliwiających skuteczną diagnostykę różnicową.

Adres do korespondencji:
Dr Tomasz Sobów, Klinika Psychiatrii Wieku Podeszłego i Zaburzeń Psychotycznych Uniwersytetu Medycznego, ul. Czechosłowacka 8/10, 92-216Łódź, e-mail: tmsobow@csk.am.lodz.pl